Hoe Dürers reizen zijn vraatzuchtige eetlust voor kunst onthullen


Albrecht Dürer, “Sint Jerome” (1521), olieverf op eikenhout, 60 x 48 cm. Museu Nacional de Arte Antiga, Lissabon (© Instituto Portugues de Museus, Minstero da Cultura, Lissabon)

LONDEN — Ondanks het feit dat Albrecht Dürer, die buitengewoon getalenteerde en eigenwijze zoon van een Hongaarse goudsmid uit Neurenberg, in 1528 op 56-jarige leeftijd is overleden, vond mijn meest recente bloedstollende ontmoeting met hem in feite plaats in het voorjaar van vorig jaar.

Een wonder? Iets prozaïschers. Een redacteur had mij een boekbespreking gegeven. Iemand, een ex-BBC-man, had haar in de steek gelaten. Zou ik op het bord gaan staan? Ik zou. Ik zou. Het was een boek over Dürer, geschreven door een auteur die onlangs een grote prijs had gewonnen voor een non-fictiewerk. Ik dook erin.

Ik kwam rillend boven. Ik vond het boek niet zo leuk. Zijn ademloze, halsstarrige verwarring irriteerde me. Het leek te proberen het karakter, het temperament van Dürer zelf na te bootsen, maar op een manier die veel te slim was, te egoïstisch voor de helft. Bovendien was het fysieke object zelf naar mijn mening een ellendig stuk boekproductie, de afbeeldingen stevig op de laatste pagina’s geperst alsof ze op zijn best een bijzaak waren, en veel te klein voor hun eigen bestwil, het papier waarop het boek was al bijna grijs gedrukt… Ik vertelde dit allemaal aan de redacteur. Ik maakte haar duidelijk dat mijn recensie geen lofzang zou zijn. Ze stelde voor dat ik er toch niet over zou schrijven. Prima.

Albrecht Dürer, “Dame uit Brussel” (1520), pen in bruine inkt, 16 x 10,5 cm. Het Albertina Museum, Wenen (3161) (© Albertina, Wenen)

En nu ben ik bij de persweergave van Dürers reizen: reizen van een renaissancekunstenaar in de National Gallery, en terwijl ik naar de kaart van zijn reizen door Europa staar, lees ik over de onstuimigheid van de man, zijn ongeduld, zo niet zijn onstuimigheid, om te zijn, te zien, te leren, en van zijn nogal onaantrekkelijke niveau van zelfverzekerdheid, van zijn eigenzinnig karakter, zijn prikkelbaarheid, het feit dat hij opgeblazen was van zelflof…

Ja, Dürer kon niet stoppen. Hij slikte alles weg. De jongen uit Neurenberg moest iedereen overtreffen die hem was voorgegaan. Altijd zoekend, altijd rusteloos, verdiepte hij zich in de kunst van de houtsnede, de kunst van de graveur. Hij nam het fijne lijnwerk van verluchte manuscripten nauwkeurig onder de loep. Hij bestudeerde hoe rotsen werden gevormd. Hij tuurde in steengroeven en tekende wat hij zag. Hij leerde lessen van Vitruvius over hoe je een perfect gevormde, perfect geproportioneerde ‘goed gevormde man’ kunt bedenken.

Maar dat was niet genoeg. Een mollige babe was niet perfect gevormd of perfect geproportioneerd. Idealiseren of standaardiseren was liegen. Je zult merken dat er verschillende afbeeldingen van baby’s in deze show zijn, allemaal heerlijk eigenzinnig in hun fysieke vorming, allemaal smakkend naar het vlezige vlees van echte baby’s.

Albrecht Dürer, “Burkhard van Speyer” (1506), olieverf op paneel, 31,7 x 26 cm. Uitgeleend door Hare Majesteit de Koningin (Royal Collection Trust / © Hare Majesteit Koningin Elizabeth II 2020)
Albrecht Dürer, “Hoofd van de Twaalfjarige Jezus” (Studie voor “Christus onder de Dokters”) (1506), penseel en grijze inkt, wit gehoogd, op blauw papier, 27,5 x 21,1 cm. Het Albertina Museum, Wenen (3106) (© Albertina, Wenen)

Dürer was een geweldige reiziger – hij ging naar Colmar, Bazel, Straatsburg, Venetië, de Lage Landen en elders, altijd op zoek naar kunst en kunstenaars. Hij leerde van hen – en anderen leerden van hem. Hij ontmoette de bejaarde Giovanni Bellini in Venetië, waar hij van 1505 tot 1507 woonde, en ondanks de hoge leeftijd van de Venetiaan beschouwde Dürer hem nog steeds als de grootste kunstenaar van zijn tijd. Terwijl hij in Venetië was, besteedde hij ook bijzonder veel aandacht aan de portretkunst: hoe te kaderen, op te zetten en te individualiseren; hoe je bijna in twee dimensies kunt beeldhouwen; hoe strak te croppen, alleen met kop en schouders. Een van de mooiste voorbeelden van dergelijke werken is Bellini’s grote hoofd van “Doge Loredan” (1501), weergegeven alsof het een Romeins portretbuste is. Dit schilderij is twee of drie jaar voordat Dürer in Venetië aankwam gemaakt, en dus heeft hij het misschien zelfs gezien. Elders in dit gebouw is het permanent tentoongesteld. (Wat leerde hij nog meer in Venetië? De deugden van tekenen op blauw papier.)

Hij maakte buitengewone prentencycli, waarbij hij een fantastische vlucht nam uit bijbelverhalen, heiligenlevens. Dit behoren tot zijn grootste werken – en het zijn de grootste werken in deze show. Deze dicht symbolische prenten van hem, zo klein als intens in hun onderwerp, en kieskeurig, zelfs bizar verrassend, in hun detaillering, zijn emotioneel en intellectueel onuitputtelijk. En er is door zovelen over geschreven – terecht ook. Wie is het beeld van “Melencolia I” (1514) ooit beu, of heeft de diepte ervan volledig doorgrond? Waarom zo melancholiek? Of liet zich niet in vervoering brengen door zijn daverende ruiters van de Apocalyps, een serie van 15 houtsneden die hij in eigen beheer uitgaf, losjes gebaseerd op de wilde en vaak angstaanjagende visioenen van St. Johannes van Patmos, zoals verteld in het Boek Openbaring, de zeer laatste boek in de Bijbel? Welke graficus heeft ooit zoveel bereikt in louter – louter! – monochroom? Wie heeft ooit zo goed gedemonstreerd hoe je een achtergrond kunt openen, of (met uitzondering van Mantegna misschien) zulke perfecte lessen in verkorting heeft gegeven? Dat was de impulsieve vruchtbaarheid van zijn verbeelding.

Albrecht Dürer, “Een leeuw” (1494), gouache op perkament, gehoogd met goud, 12,6 x 17,2 cm. Kupferstichkabinett, Hamburger Kunsthalle (23005) (© Foto Scala, Florence/bpk, Bildagentur für Kunst, Kultur und Geschichte, Berlijn / foto: Christoph Irrgang)

Dürer verlangde er ook naar om een ​​schilder te worden die gelijk was aan de beste van hen. Helaas was de moeilijkheid met schilderen – en hij streefde ernaar een groot schilder te worden om te bewijzen dat hij net zo goed een meester in kleur als in zwart-wit was – dat oliën te verdomd traag droogden, en Dürer wilde altijd verhuizen om ergens anders te zijn, bijvoorbeeld in de dierentuin. Hij wilde dat de dingen heel, heel snel zouden gebeuren, in ieder geval met de snelheid van zijn eigen kwikzilver.

En deze show leert ons veel over de geest van Dürer. Onder de meer incidentele geneugten zijn voorbeelden uit de schriftelijke verslagen van wat Dürer zelf dacht en voelde – fragmenten uit zijn dagboeken, zijn dagboeken en zijn brieven; of een lijst, in een dik, in leer gebonden boek uit 1520, in het bezit van het British Museum, van de teksten die hij bezat door Maarten Luther, een even eigenzinnige en zelfverzekerde tijdgenoot, geschreven in Dürers eigen zeer fijne hand. Op zulke momenten voelt Dürer zich in al zijn vechtlustige, halsstarrige intellectuele vraatzucht ademen dichtbij.

Albrecht Dürer, “Two Livonian Women” (1521), pen in bruine inkt, aquarel, 18,4 x 19,5 cm. Musée du Louvre, Parijs (20DR) (© RMN-Grand Palais (musée du Louvre) / Thierry Le Mage)
Albrecht Dürer, ‘Madonna met kind’ (ongeveer 1496-1499), olieverf op paneel, 52,4 x 42,2 cm. National Gallery of Art, Washington, DC, Samuel H. Kress Collection, 1952.2.16.a (met dank aan de Board of Trustees, National Gallery of Art, Washington, DC)

Dürers reizen: reizen van een renaissancekunstenaar loopt door tot 27 februari 2022 in de National Gallery (Trafalgar Square Londen, Engeland). De tentoonstelling werd samengesteld door Susan Foister, adjunct-directeur en directeur collecties van de National Gallery.

Lokame Tharavadu verkent een verscheidenheid aan artistieke perspectieven op thuis, erbij horen en de universele geest van de mensheid die voortduurt te midden van een wereldwijde pandemie.


De burgemeester van Ramat Gan, Carmel Shama-Hacohen, noemde het werk ‘racistisch ten opzichte van ultraorthodoxe joden’, wat de kunstenaar ten stelligste ontkent.


De instelling zal het personeel opnieuw toewijzen om prioriteit te geven aan het openhouden van de belangrijkste musea in Washington, DC tijdens de feestdagen.


In tegenstelling tot andere curatoren, werk ik samen met inheemse soevereine naties, wat problemen oproept die door Amerikaanse kunstinstellingen worden genegeerd.


De Corcoran School of the Arts and Design is op zoek naar aanvragen voor voltijdprofessoren in kunstgeschiedenis, design, interieurarchitectuur en theater, evenals medewerkers van tentoonstellingen.


creditSource link

ZIE JE GEDACHTEN

Leave a reply

Dekroonschilders.nl
Logo
Enable registration in settings - general
Compare items
  • Total (0)
Compare
0
Shopping cart